منم آن تشنه دانش که گر دانش شود آتش مرا اندر دل آتش همي باشد نشيمنها
علامه حسن زاده از همان آغاز فراگيري تا رسيدن به مراحل عالي علمي و معرفتي نوعي شور، شوق، اشتياق و علاقه وافر را در خود به شکوفايي رسانيده بود. استاد حسن رمضاني از مشاهير شاگردان علامه حسن زاده مينويسد:
به خاطر همين عشق پيوسته و لازمي که حضرت استاد نسبت به علم داشته است همواره تحت هر شرايطي که بوده است در مسير کسب آن از بذل هيچ گونه کوششي و تلاشي دريغ نکرده است تا پايهاي در راه طلب دانش مجاهده کرده که اگر بخواهيم عينيت جامعيت حوزههاي علميه قديم و اصيل عالم اسلام را که در تمام علوم و فنون رايج زمان خويش صاحب نظر بودهاند، مشاهده کنيم بدون اغراق بايد به سراغ ايشان برويم. خود علامه در اين باره ميگويد:
